Samhain

– Żniwa udane – Persival z zadowoleniem zaczął swoją przemowę. – Wszyscy dotarli. Możemy świętować!

I usiadł.

Zebrani w Wielkiej Sali przez dobrą chwilę nie mogli uwierzyć, że to koniec. Persival znany był z długich i nieco nudnawych wywodów… Nigdy nie poprzestawał na dwóch czy trzech zdaniach…
Te rozterki przerwała Kordelia:
– Skoro tak, możemy wziąć się za jedzenie. Zanim wszystko wystygnie.

Jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki cisza zamieniła się w gwar rozmów i brzęk przestawianych naczyń. Kordelia była bardzo dumna z siebie i swoich pomocnic. Przy wniesionych do Sali, z kuchni i izby czeladnej, stołach, zasiedli wszyscy mieszkańcy Zamku. Persival nie był dziś Wielkim Magiem, tylko dobrotliwą głową rodu. Harold z nietypowym u niego ożywieniem opowiadał ojcu jakieś nowinki ze wsi. Elaine zawzięcie dyskutowała ze Stellą. Melisandra, Lena i Linette ochoczo degustowały wino Nicholasa i chichotały jak nastolatki. Mona zajęła miejsce między Kordelią a Remusem i Peterem. Remus uwielbiał towarzystwo swojego nowego kompana, chociaż Harold co chwilę wznosił oczy do nieba, odnotowując w pamięci, że trzeba będzie obu wziąć w obroty. Obok młodych podkuchennych, nieco onieśmielonych tym, że siedzą w Wielkiej Sali, zasiadł Rufus ze swoimi pomocnikami. A dalej Kapitan Straży i Hector. Dziś nie było służby i państwa. Byli mieszkańcy Zamku, świętujący udany rok i cieszący się swoim towarzystwem.

– I jak ci się podoba, paniczu, nasza drużyna? – zawołał do Remusa przez stół Roco. – Inaczej niż u Pani Minervy w mieście?
Remus przełknął kolejny kęs wyśmienitego pasztecika Kordelii. Popatrzył na ucztujące towarzystwo i pomyślał, że czegoś tak bardzo odmiennego od domu swojej ciotki, nigdy nie widział. Był tym zachwycony.
– Jasne! – wykrzyknął z zachwytem. A po chwili dodał: I wiesz co? Nie nazywaj mnie więcej paniczem…