Na tropie tajemnicy

W Chacie Leny zebrało się zatroskane grono. Właściwie można by użyć określenia: rodzinne. Harold pokrótce przedstawił fakty:
– Elaine, ty i Linette (oraz Mona) przy pierwszym spotkaniu nazwałyście Lenę „Margaret”. Dlaczego?
– Bo byłyśmy przekonane, że to ona – Elaine wzruszyła ramionami. – Też byłbyś.
– Potwierdzam – Melisandra pokiwała głową. – O mało z konia nie spałam, jak zobaczyłam Margaret na tym leśnym dukcie.
– Dobrze. Potem przywozisz to list i przesyłkę od Aldary – wskazał palcem na Melisę.
– Tak. Dała mi dwie identyczne paczki. Jedną dla Leny. Jedną dla Zielarki o imieniu Margaret.
– I w tym liście czytamy o siostrach – bliźniaczkach, osieroconych przy urodzeniu, oddanych pod opiekę dwóm Zielarkom – Harold zasępił się. – Dlaczego dwóm różnym??? Dlaczego rozdzielono te dziewczynki i przez tyle lat nikt o niczym nie wspominał???

Zapadła cisza.

– Haroldzie… Nikt z nas nie zna odpowiedzi na te pytania – powiedziała cicho Elaine. – Możemy tylko przypuszczać, że były ku temu ważne powody. Aldara nie postępuje pochopnie, znam ją tyle lat. Myślę, że powierzyła dzieci dobrej opiece i po prostu zapomniała o nich. Zajęła się ratowaniem świata i ludzkości – dodała nieco złośliwe.
– Najważniejsze, że obie są całe i zdrowe – podsumowała Melisandra.
– Obie są zdolnymi Zielarkami… – zamyśliła się Linette. – Meliso, wspominałaś, że Lena czuła się w Puszczy, jak u siebie… To może być jakiś trop…
– Leno – Elaine położyła dłoń na ramieniu milczącej dotychczas dziewczyny. – Co o tym wszystkim myślisz? Wiemy, gdzie jest twoja siostra… Możesz tam wiosną pojechać…

Lena ciężko westchnęła i dopiero po dłuższej chwili odezwała się niepewnym tonem.
– Sama nie wiem… Z jednej strony… Ale boję się… Jeżeli się nie polubimy? Och, naprawdę niektórzy potrafią skomplikować ludziom życie! – wybuchnęła.
– Jakbym Margaret widziała… – mruknęła Linette.
– No i właśnie – zgodziła się Lena. – A jeśli okaże się, że jesteśmy TAKIE SAME??? Czy ja wytrzymam z drugą taką, jak ja???