Audiencja

– Draoi Mór – do skromnej komnaty Moiry wpadła służka. – Pani wróciła i prosi cię do Sali – dodała i błyskawicznie zniknęła za drzwiami.

Sala była ulubioną komnatą Moiry w całym Zamku Na Klifie. Nie przypominała tych napuszonych Sal Tronowych, jakie widywała w wielu zamkach. Była jednym z najbardziej bezpiecznych miejsc, jakie znała…

Biała Pani wyglądała na bledszą, niż zazwyczaj. A stojący obok tronu Mag miał nieco nieobecne spojrzenie i wyglądał na ogromnie przybitego. Moira podeszła bliżej i złożyła głęboki ukłon.

– Z wielkim szacunkiem, Czcigodna Pani Aranel – powiedziała wzruszona.
– Draoi Mór, co cię do nas sprowadza w środku zimy i zamieci? – zabrzmiał cichy głos Białej Pani, jednej z ostatnich Pradawnych żyjących na Północnym Kontynencie.

Moira przez chwilę zbierała myśli, a potem opowiedziała o ataku na wioskę Górskiego Klanu. O użyciu Pradawnej Czarnej Magii. O Czarnej Pożodze. I późniejszej walce o przeżycie podczas wędrówki do Starej Tawerny.

Biała Pani słuchała relacji z nieodgadnionym wyrazem twarzy, a jej Mag zaciskał co chwilę pięści. Po chwili podniosła wzrok i spojrzała w dal, jakby wsłuchując się w niesłyszalne głosy poza murami zamku.
– Ludzie są głupcami – powiedziała cicho.
– Wszyscy nimi jesteśmy, Aranel – Moira lekko skinęła głową.

Biała Elfka uniosła dłoń.
– Są głupi, bo walczą ze sobą o nieistotne rzeczy. O ziemię, której wystarcza dla każdego. O splendor, którego nie zabiorą ze sobą do grobu. O władzę, która jest równie ulotna, jak północne wiatry. Są jak dzieci: niewidzący końca dnia, a planujący całe dekady.

– To także nasza wina – zauważyła Wiedźma. – Byliśmy dla nich zbyt pobłażliwi. Daliśmy im zbyt wiele wolności, kiedy jeszcze nie byli na nią gotowi.

Stojący obok tronu Wielki Mag milczał dotychczas, słuchając ich rozmowy. Wreszcie rzekł:
– Obie macie rację. Ale bez względu na nasz osąd, nie jesteśmy bez winy. I powinniśmy im pomóc.
– Nazwałabym to raczej przywróceniem porządku – skarciła go Pani.
– Nazwij, jak chcesz – zgodził się Mag. – Sytuacja już dawno domagała się naszej interwencji.
– Zawarliśmy umowę – przypomniała Aranel. – Przysięgliśmy trzymać się z dala od ludzkich spraw.
– Ale niezbyt skutecznie odizolowaliście Zło – Moira konsekwentnie dążyła do swojego celu.
– Zła nie da się skutecznie odizolować! Ono zawsze będzie! – uniosła się Biała Pani.

Moira ciężko westchnęła i spróbowała raz jeszcze:
– Skoro ludzie są jak dzieci – nie wolno nam było zostawić ich bez nadzoru. Potrzebują Przewodników. Takich jak ja. Kogoś, kto będzie mieć na nich oko i w razie potrzeby zadziała. Nie mogą używać Magii bez nadzoru, więc dajmy im ten nadzór, a nie pozbawiajmy Magii w ogóle!
– Chcesz wywrócić do góry nogami cały ustalony wtedy porządek?!
– Tak. Ponieważ zawiódł. I mamy teraz Czarodzieja, który sieje postrach na całym kontynencie, a pozostali boją się go, bo nie potrafią się obronić przed Czarną Magią

Biała Pani pobladła. A kiedy się odezwała, jej głos brzmiał jak rażenie gromem:
– Czarnoksiężnika. Ten człowiek nie jest już tylko Czarnym Magiem.