– Możesz zostać – Biała Pani skinęła na Moirę. – Oboje możecie – dodała. – Przynajmniej nie będę musiała wszystkiego powtarzać.
Zbliżyła się do postumentu, na którym umieszczono Palantir. Chwilę później kamienna kula rozjaśniła się, a na jej powierzchni zaczęły się pojawiać starożytne runy. Zgasło światło, a komnatę wypełniła biała mgła.
Biała Pani wypowiadała słowa, które miały dotrzeć do pozostałych posiadaczy Palantiru ze Smoczej Krwi.
Byliśmy zbyt naiwni. Obawialiśmy się Czarnego Maga, który wbrew zakazom sięgnął po Pradawną Magię. Kimkolwiek on jest, nie jest już Czarnym Magiem. Nie jest Czarodziejem. Nie jest już nawet człowiekiem…
Zastanawialiśmy się JAK złamał Pieczęcie na wrotach Dùn Mallaichte. Zaraz wam powiem. Powiem wam też, dlaczego mógł rzucić zaklęcie Czarnej Pożogi. A wtedy zrozumiecie, w jakiej jesteśmy sytuacji…
To Czarnoksiężnik. Zawarł pakt z Siłami Zła. W jakiś sposób dowiedział się, jak wykonać rytuał. I zrobił to. Myślę, że przejął Stary Klasztor. A dawne komnaty Dradorcha stanęły przed nim otworem, dając dostęp do całej wiedzy swojego poprzedniego właściciela. Nie sądzę, aby po wojnie król Kinslenaaru zrównał do miejsce z ziemią… jak miał to zrobić… Myślę, że zachował je, ukrywając przed nami prawdę. I że właśnie tam Arnold – jeśli o nim mówimy, zdobył wiedzę niedostępną dla innych ludzi. A w nią wyposażony odprawił rytuał i stał się… demonem…
Dlatego wszedł do Czarnej Fortecy. Dlatego zdobył Włócznię Zagłady i mógł rzucić zaklęcie Czarnej Pożogi.
