Panna Mona

Mona urodziła się w uprzywilejowanej dworskiej rodzinie. Dzieciństwo spędziła na królewskim dworze, otoczona służbą i luksusem.

Śmierć ojca i nagła ucieczka ze stolicy, a także wyczerpująca wielomiesięczna podróż znacznie nadwyrężyły jej zdrowie i do Starego Zamku dotarła śmiertelnie wycieńczona.

Nowe życie z początku wydawało się jej siermiężne. Jednak z czasem zaczęła cieszyć się większą swobodą niż w stolicy i zabawami z mieszkającymi w okolicy dziećmi. Powoli zacierały się różnice stanowe, a Mona wreszcie zaczęła zachowywać się jak dziecko w jej wieku, a nie porcelanowa lalka.

Uwielbia szkolić swojego kruka, Frigę i zabiera go ze sobą niemal wszędzie. Jest niezwykle przywiązana do Linette. Przeważnie lekceważy polecenia matki. Czuje respekt przez Haroldem, ale z Persivalem zawsze potrafi ugrać swoje.

Niezbyt chętna do ślęczenia nad książkami, z zapałem uczyła się pisać, żeby móc korespondować z poznanym w Salvii Svenem. Również obecność Remusa zmotywowała ją do nauki i ku zdziwieniu rodziny odkryła w sobie prawdziwe zamiłowanie do ksiąg, zwłaszcza zawierających skomplikowane uroki.

Czyżby wychowywanie pod kloszem uniemożliwiało jej wcześniej odkrycie magicznych zdolności, odziedziczonych po przodkach? Ostatecznie jej Dziad był Wielkim Magiem, a Babka…

Cóż, zostawmy tu na razie niedomówienie…