Lekcje

Linette zyskała pewien respekt wśród mieszkańców Starego Zamku, ale to nie zwalniało jej z codziennych obowiązków. A jednym z nich była opieka nad panną Moną.

Od przyjazdu do Doliny Persivala Mona szybko nabierała „gminnych” manier, ku niekłamanej uciesze wuja i zdecydowanie mniejszemu entuzjazmowi swojej opiekunki. Teraz też zniknęła gdzieś bez śladu, a dzieci Kordelii sugerowały, że mogła udać się do wieży.

No właśnie… wieża… Z zajmującym ją Haroldem Linette nie miała najlepszych relacji… Ale cóż – taka praca! Westchnęła i wspięła się po stromych schodach.
– Panie, wybacz, że przeszkadzam, ale Panna Mona powinna zejść na dół. Matka jej szuka.

Harold przybrał swój ponury wyraz twarzy i odparł:
– Cóż… tak się składa, Linette, że to jej matka przysłała ją do mnie. Z pytaniem, czy nie udzieliłbym jej lekcji.
– Lekcji – poprawiła Harolda Lady Elaine, która pojawiła się bezszelestnie za plecami Linette. – LEKCJI. Chciałam cię prosić o regularne nauki.

Bawiąca się z krukiem Mona spojrzała na matkę bez entuzjazmu.
– Muszę? Oj mamo… Lina, powiedz coś!

Linette i jej pani wymieniły spojrzenia, ostentacyjnie przewracając oczami. Harold z grymasem spojrzał przez okno.

– Jeśli chcesz pisać do Svena, to owszem – Elaine była nieugięta. – Chyba nie myślisz, że będziesz komuś dyktować opowieści o swoim kruku albo historie o tym, jak z dziećmi służby próbowałaś wchodzić na drzewa w sadzie…

Mona zarumieniła się i spoglądając z ukosa przyznała, że faktycznie, wolałaby dzielić się takimi historiami bez pośredników.
– Myślisz, że Sven umie czytać i pisać? – zapytała.
– Nie wiem, moja droga – odparła Elaine. – Najlepszym sposobem na znalezienie odpowiedzi na to pytanie jest wysłanie do niego listu. Który najpierw trzeba NAPISAĆ.

---

Godząc się na udzielanie lekcji Monie, Harold zupełnie nie spodziewał się, jakie będą tego konsekwencje. A były. Bo Mona z jednej strony chciała się uczyć, ale z drugiej ta nauka strasznie ją nudziła. Być może dlatego, że nauczyciel nie był zbyt towarzyski.

– Nie wiem, co o tym myślisz, mój drogi – Lady Elaine zagadnęła Persivala. – Ale moim zdaniem w niektórych lekcjach mogłyby brać udział dzieci Kordelii.

Persival spojrzał na siostrę, usiłując zrozumieć co do niego mówi.
– Ale że jak? Harold ma uczyć ich również?
– A co w tym złego? – zdziwiła się Elaine.
– Elaine… – Persival odłożył księgę, którą czytał. – Mówisz o pomocniku stajennego i podkuchennej… Czego na litość boską mają się uczyć? Astronomii???

Elaine ciężko westchnęła. Była nieco zdezorientowana swoimi nowymi koncepcjami, ale czuła, że mają one sens.
– Persivalu… Nie wiem, czy astronomii, ale pisania i czytania – owszem. Tak samo rachunków. I nic by się nie stało, gdyby później Harold nauczył ich kilku innych przydatnych w życiu rzeczy. Te dzieci kiedyś będą tu zarządcami, kucharkami albo może któreś okaże się mieć talent do zielarstwa? Ta mała jest wiedźmą, prawda? Trzeba z nią pracować. Poza tym tylko idioci – wybacz me słowa – boją się wyedukowanych podwładnych….
– Już dobrze… – Persival wiedział, że przegrał pojedynek z siostrą i zastanawiał się, ile jeszcze kolejnych go czeka. – Zdziwiłem się, bo…
– … bo tacy, jak ja, gardzą plebsem? – Elaine wpadła mu w słowo. – Zmieniłam się. Może po prostu wróciłam do tej Elaine, która tu biegała po korytarzach w dzieciństwie i kradła surową marchewkę matce Kordelii. Czasem życie zmienia nam perspektywę.

W ten oto sposób następną lekcję Harold prowadził w Wielkiej Sali. Dla grupy uczniów. A w przerwach, kiedy uczniowie skrobali piórami po pergaminie, analizował w myślach zawartość swojej alchemicznej apteczki… Pod kątem kochanej cioteczki…